میان ماندن و رفتن،

پذیرفتیم عمری در هوای تو، خطرها را

 مگر برپاکنی در دشت ما، جشنِ سحرها را

 به هر در می­زنیم و نیست از تو پشت در، حرفی

بیا دریاب در شب­های غم، این در به درها را

نه شوق رفتنی درما، نه میل ماندنی اما

میان ماندن و رفتن، تویی  شوق سفرها را

خیابان­ها، پراز دردِ پسرهایی که مردابند

تو شاید عاشق دریا کنی این بی­پدرها را

من این را خوب می­دانم، کلاغان دروغ­آهنگ

نمی­خوانند هرگز،  پیش تو، عینِ خبرها را

ولی در کوچه­های بی­بهار شهر بسیارند

 شهیدانی که گل بستند تا تو، رهگذرها را

درختانیم و زخم بی­شمارِ سال­ها،  با ما

مگر کوتاه سازد چون تویی، دست تبرها را

بیا ای آفتابِ ناگهانِ ناکجا آباد

رها کن از شبِ نامهربان، خونین جگرها را

۱۸/۶/۸۸

گلستانی (طنز 1)

به نام خدا

دوستي پريشان­حالم ديد و پرسيد:درنگاهت ابر غم می­بینم و در چهره­ات رنگ ماتم، سبب چیست؟

گفتم:قرض، پايم را لنگ كرده­است و دلم را تنگ.بدين علت صبحم غروب است و شبم، مرطوب. خنديد. گفتم:

اي كه دل بر بهار مي­بندي !     از چه بر­حالِ ما تو مي­خندي؟

گفت: روزي به قصد اداي دِيْن به فلان بانك بودم كه  يكي ازبزرگانِ آن ذكر تو آورد و درجمع ياد توكرد كه ...

گفتم:بي­هنران، كرور كرور بَرَند و دمي بر نيايد، هنرمندان را اگر چه خموشي نشايد امّا روزگار چنان است كه اعتراض نبايد. 

 ************************

شنيــدم كه در جمعــي ازمشتري                تو نام مــرا، ازقضــا، مـي بـري

مـــرا پيش آن جمـع، بَد مي­كني                 گنــاهِ مــرا، پُرعـــدد مي­كني

يكــي از عــزيــزانِ عالي­نَسَب                 از آن جمـع، گفتــا، به من با عجب

تورا آبــرويي، اگـــر بيش بـود                 اگـــر عـزّتي، پيش هرخويش بود

از اين پس تو را جمــله بـرباد رفت           كه يــاد تو، در پيش اضــداد رفت

هلا  !اي رئيس! اي معــاوِن !سـلام          هلا  !صاحبــانِ معــادن⁽¹⁾، سـلام

خوش آن كس كه در غم، صبوري­كند        ز بـد گفتــن و خشـم ، دوري كند

اگــر رنگ­ها، تــوي پاييـز، هست           ميــان بَــدان، بَـدتري نيز هست

بيا و شنــاســاي اجنــاس، باش               گهــي، مردِ احسان و احساس، باش

مـــرا، گـــر خدا، بي­ثمر­آفريد                 تورا منبـــــعِ خيـر و شر، آفريد

ازاين دو، بيـــا، بهتـرين را گُزين            فقيــــران بــي­همنشين را گُزين

كـــه اين دردمنـدانِ­خونين­جگـر               نــدارنــد جز درد، كاري دگــر

ولــــي اي بزرگِ بلنــدآشيان !                نمانَـــد به تو و به ما، اين جهــان

تو با آن همـــه پول و مال و منال₍₂₎          مـــن و اين همه، غصّه و قيل و قال

 شبـــي،باده­ي مـرگ، سَرمي­كشيم            كمـــي زود يا دير، پَــر مي­كشيم

تـــو با آه و اشكي كه پشتِ سراست          من و خنده­هــايي كه بر هر دراست

به هـــرحال، هردو سفـر مي­كنيم             از اين خـاك،يك­شب، گذر مي­كنيم

درآنجــا، دگـر صحبت وام نيست              كه هـر مجرم آن­جا، بدانجام نيست

در اين­جــا اگر ضامنم «سفته»است          اگـــر جاي تأخير،يك هفته است !

درآن بانك، خيرت تو را ضامن است         مسلمــان ستيزي، تورا دشمن است

بيا، عشق را پيشه كُـــن، دير نيست           به كار وفـــا، جـاي تأخير، نيست

به كار وفــا، «سفته»، كي خواستند           و تأخيــرِ يك هفتـه، كي خواستند

مكن فــاش راز مــرا، پيش جمع               مسوزان، مـرا، از خجالت، چو شمع

كـه من، هــركه باشم يكي بنده­ام                يقيــن من هم از خويش شرمنده­ام

كه اين بي­قبـــا را كمي آبروست                به انـــدازه­ي شبنمـي، آبروست

هـلا ! اي معـاون! رئيس ! اي امير!           همين قـــدر را هم، تو ازمن مگير

                            **

خوشــا آن كه صيدِ دلي كرده­است               و حلِّ دوصد مشكلـــي كرده­است

 

                                         

۱ و ۲- منظور  بانك است

من می ترسم

نه پنجره می­خواهم و نه کوچه، که می ­دانم پشت پنجره، جای توخالی­ است، و کوچه از قحط گام­ هایت رنج می ­برد، حنجره­ ای می­ خواهم که دلتنگی­ هایم را تا تو ادامه دهد که بی­تو، برای من، پرنده، پرنده نیست و خنده، گریه­ی تلخی­ست که از سرِ بی­حوصلگی در فضای خسته­ی زمین می­پراکنم.

شب که می­ شود من می ­مانم و مادری که خواب را به روزهای خاطره و مخاطره سپرده و تنها، نفس­های اوست که بوی معطر نفس­های تورا در تاریکی من می­پراکند تا شب نشوم، تاریک نشوم و به فردایی که هرروز می ­آید و تو نمی­آیی، سلام کنم و زیستن را از یاد نبرم.

من، به اعتماد  دستهای تو که درعطش زار جنوب کاشتی، از خیابان­هایِ پرازدلتنگی می­گذرم تا ایمانت را در چشم­های عابران نظاره کنم. تا ایمان بیاورم به دست­هایی که بعداز تو از آستین بیرون می­ آیند. من به اعتبار قدم­های توکه در شب­های تیر و ترکش در کوه­های کردستان جاگذاشتی، از کوچه ­های مِه­ زده­ی دلم عبور می­کنم به شوق آن­که در ادامه ­ی گامهایت، مردمی را به تماشا بنشینم که تو را مرور می­کننداما...تورفتی، من ماندم و دلتنگی­ هایی که تا همیشه ­ی خدا ادامه دارد.

قرار نبود برف بیاید و زمستان بر نام قشنگ تو بنشیند.

قرار نبود صادقانه­ های تو، در ابرهای فراموشی گم شود. دست­های تو، در کوچه­های ناسپاسی یخ کند و گام­های تو در گرداب ­هاي پريشاني فرو رود.

من می­ترسم این ساختمان­ها آن قدر بالا بروند که چشم­های قشنگت را از من بدزدند. من می­ترسم کوچه­ها نامت را فراموش کنند و دل­ها پلاک ایمانت را، تنها در قاب خاطره­ها بیاویزند

می­ترسم از روزهای نیامده که روشنی گم شود و خیابان پراز چاله­های فریب گردد

تو در کجای آسمان بال می­گسترانی و در کجای زمین دلتنگی هایت را مرور می ­کنی؟ من می ­خواهم سر بر زانوان نداشته ات بگذارم و ابرهای تمام دنیا را در چشم ­هایم خلاصه کنم.

من، می ­خواهم در روشناییِ راهِ تو، نفس بکشم

اما می­ترسم از گرگ­های ناگهان. می­ترسم از آنان که نام تو را فریب می­کنند و به غارت دل­های یک دست می­نشینند.

دوغزل

               غزل 1                                                        

                                                    به ام البنین، بانوی بزرگ اما گمنام

نه اهل خنجر و نیزه، نه اهل زین بودی              

زنسل موج ولی ساکتِ زمین بودی                     

درست، مثلِ سواری که در پسِ همه است             

ولی درست­تر این که تو اولین بودی                   

تمام صبح و شبت بوی یاسمن می­داد                   

تمام ظهر، تو با یاس همنشین بودی                    

تمام غربتِ زینب، و شرحِ دردِ فراق                  

به روز واقعه آیا تو غیرازاین بودی؟!                 

اگرچه کرب وبلا رنگِ بازوان تو داشت             

ولی تو در همه تاریخ، نقطه­چین بودی                

نوشته­اند: زنی پاک، مادرِ عباس                        

عجب حکایتِ تلخی! فقط همین بودی؟:              

تو کربلا، تو مدینه، تو القمه، تو فرات                

توظهر سوخته و دردناک دین بودی                    

 

غزل 2

آمد بهار اما، امسال سالِ من نیست

باغ و شکوفه و گل، در فکر و فال من نیست

مثل نسیم ماندم، در کوچه­های حیرت

شوق پریدن اما در بال بال من نیست

هرکس به هرطریقی در شور و شادمانی­ست

یک ذره شادمانی، در شرحِ حالِ من نیست

من شعر می­نویسم، با واژه واژه­ی درد

افسوس، حرفِ تازه در خط و خال من نیست

**

بارانی از تبسم، دردشت می­تکانی

در زیربارش تو جای مجال من نیست

در محضرِ نگاهت، صد کاروان شهید است                    

من مانده­ام چه گویم، جای سؤال من نیست؟

از سمتِ چشم­هایت، قدری ستاره بفرست

خورشید دست­هایت، حالا که مال من نیست

دارم دلی شکسته، از فرط بی­قراری

یعنی: بگیر دستم، وقت زوال من نیست

یک مرد یک دریچه، یک کوچه و دگرهیچ

امسال سال غربت، امسال سالِ من نیست

 

پنجره

روبروی من کنار پنجره نشسته­ای

پنجره پراز نگاه می­شود،

                       ـ نگاه تو،

                            ـ نگاهِ من

***

توی کوچه­ای که ایستاده­ام

ابرهای ناگهان دوباره می­رسند

                   از تنورِ آهِ من

***

مثل رویش نسیم

تو همیشه در تمام من نشسته­ای

ای شکوهِ بی­بدیل!

                      ـ ماهِ من!

 

شاید...

بسیار گفتند و مانیز گفتیم:

آب،

 ـ از دل مهربان،

                  ـ داد بابا

نان داد بابا

این اولین درس ما بود هرسال

این اولین درس ما هست هرسال اما

تا آب و خاکی بماند

      ـ و فردای پاکی

این بار،

           ـ جان داد بابا

دست و سر و استخوان داد بابا

افسوس، درسی به این نام

در دفترکودکان جا ندارد

شاید

قانون درس الفبا

ربطی به بابا ندارد.

خوب شد نیامدی

راه، رنگ­رنگ

باغ­ها، قشنگ

کوچه­ها، پراز نگاه

پنجره، پراز غبار آه

روی شاخه­ها، کبوتران بی­قرار

این که تا کدام  ساعت خدا

می­رسد بهار

**

ناگهان، بهار

توی دشت خیمه می­زند

راه، رنگ  می­دهد

کوچه خالی از نگاه می­شود

پرده­ها کنارمی­رود

روی شاخه­ها، کبوتری

بال و پر نمی­زند

**

خوب شد نیامدی

لااقل

من به بی­قراری­ام 

                                - ادامه می­دهم

 

قرار بود بیایی

گفتی: با بهار می­آیم و من به هوای آمدنت نشستم و هی شعر گفتم بهار آمد و تو نیامدی اما نیامدنت نیز زیباست چرا كه هنوز می­توانم به هوایت، هر غروب از پنجره­ی اتاقم به دوردستها خیره بشوم و هرشب در باغ آسمان دنبال غنچه­ی نگاه تو بگردم و هرروز در خیابان و در رفت و آمد آدم­ها سایه­ی قشنگ تورا جستجو کنم و از فرط بي­تويي درخلوت بنشينم و دلم را بتكانم و شانه­هايم را از حجم تنهايي بلرزانم و اين يعني من هستم و بازهم مي­توانم برايت شعر بگويم و، ، ،   

تبی کال

سفره، پهن است

سیب، پهن است

سینی از طعم تلخِ غزل، پُر

سرکه، بوی تبی کال دارد

سیر، شکل تعفن

سکه، افتاده از رنگ

**

سال می­آید و سینه­ی من

اشتیاق شکفتن ندارد

قصه­ی دردهایی که بی­تو

بردلم

        ـ کوه،

               ـ انبوه مانده

گفتن ندارد!؟

26/12/87

اتفاق

کفشهایم را که می پوشم

اشتیاق دیدنت در چشمهایم موج می گیرد

کاش امروز اتفاق تازه ای باشی

در خیابانی که من هر روز دنبال تو می گردم